گرید با انجام بازی واقعیت مجازی Satisfy از بدهی فرار میکند. او با باز کردن قفل یک کلاس افسانهای، به یک آهنگر افسانهای تبدیل میشود که تجهیزات اسطورهای میسازد. مهارتهای او در زمینهی ساخت سلاحهای پیشرفته، او را درگیر درگیریها میکند و ...
جزئیات و تماشا ←

ببینید ایراد زیاد داره کلا خلاصه وار میگم اگه کمتر از ۱۶ سالتونه حتما خوشتون میاد ولی اگه بالای ۱۶ سالتون هست یک فرد نرمال باشید خیلی وقتا حالتون به هم میخوره اصلا لذت نمی برید تاکید میکنم اگر یک فرد نرمال باشید
اینکه از مای هیرو خوشت نمیاد کاملا حقته، ولی اینکه بگی اگه بالای ۱۶ سالت باشی و آدم نرمالی باشی ازش لذت نمیبری، بیشتر از اینکه نقد انیمه باشه، زیر سؤال بردن سلیقهی مخاطباشه. مای هیرو آکادمیا با تمام ایراداتی که داره، از نظر روانشناسی شخصیت ها و رشدشون حرفهای زیادی برای گفتن داره. از باکوگو که باید با غرور، احساس حقارت، ترس از ضعیف بودن و تصویر اشتباهی که از ارزش خودش ساخته روبهرو بشه، تا شوتو (تودوروکی) که درگیر آسیبهای خانوادگی، هویت شخصی و جدا کردن خودش از گذشتهی پدرشه، و دکو که مفهوم قهرمان بودن رو فراتر از قدرت و نجات فیزیکی آدمها یاد میگیره. حتی شخصیت هایی مثل اندور هم نشون میدن که یک شخصیت میتونه همزمان مسئول آسیبهای جدیای باشه و در عین حال تلاش کنه تغییر کنه، بدون اینکه گذشتهش خودبهخود پاک بشه. یکی از نقاط قوت مای هیرو اینه که بارها مفهوم قهرمان بودن رو به چالش میکشه؛ اینکه نجات دادن یک نفر فقط شکست دادن دشمنش نیست، اینکه تحسین شدن لزوما به معنی سالم بودن نیست و اینکه آدمها ممکنه پشت ظاهر قدرتمندشون با ناامنیها و زخمهایی دستوپنجه نرم کنن که دیگران نمیبینن. موازیسازی شخصیتها، روابط پیچیدهشون، پیامدهای انتخابهاشون و تفاوت مسیر رشدشون هم بخش مهمی از جذابیت داستانه. آیا مای هیرو ایراد روایی، افتوخیز در پرداخت بعضی شخصیتها یا مشکلاتی در جمعبندی داستان داره؟ قطعا. میشه دربارهی اینها بحث کرد و حتی نقدهای جدی بهش وارد کرد. هیچ انیمه یا سریالی شاهکار تمام معنا نیست ولی وجود ایراد به معنی بیارزش بودن نقاط قوتش نیست. ضمناََ روانشناسی یک اثر به این معنی نیست که تمام شخصیتها واقعگرایانه یا بینقص نوشته شده باشن؛ مسئله اینه که چقدر میتونن پیچیدگیهای انسانی رو به تصویر بکشن و مخاطب رو به فکر وادارن. در نهایت، سن بالاتر نه باعث میشه آدم خودبهخود درک عمیقتری از همهی آثار داشته باشه، نه لذت بردن از یک اثر خاص نشونهی نرمال نبودنه. ممکنه یک نفر بالای ۱۶ سال باشه و از مای هیرو لذت ببره، یکی دیگه هم ازش خوشش نیاد. هر دو حق دارن. تفاوتش اینه که نقد واقعی دربارهی خود اثر حرف میزنه، نه دربارهی نرمال بودن آدمهایی که دوسش دارن.
خیییییلی خوبه عاشقشم یکی از بهترین انیمه ای هست که هم آغازش و هم پایانش خیییییلی خوبه هیچ وقت این انیمه خوب رو فراموش نمیکنم 👍🏻🫶🏻
تا آخر عمرم به یادشم. ی جای مخصوص تو قلبم داره، تا آخر با کرکتراش زندگی کردم 🙂
مطمعنا همتون از توگا هیمیکو بدتون میاد ، مخصوصا اون لحظات اخر که زور میخواستن بکنن تو مغز ما که اون گناه داره ، یا میخواستن کاری کنن دلمون براشون بسوزه ، چه اون ، چه شیگاراکی ، اخه چرا دکو باید قدرتاشو سر اون نخاله از دست بده ، روی مخمه. میتونست خیلی بهتر تموم بشه ، جوری که مثلا خود میدوریا قهرمان شماره یک میشه و اینجور چیزا
وقتی نمیتونی شخصیت ها را درک کنی بهتره که حرف نزنی 😏 اون بیچاره ها تو منتقه خوبی بزرگ نشده و کلی زجر کشیده منم جاش بودم همین کارو میکردم
عزیزم این اثر مناسب شما نیست. نمیدونم چند سالته ولی از نظرت معلومه نه پیام داستان رو فهمیدی نه از مفاهیم فلسفی و روانشناسی چیزی سرت میشه. توگا هیمیکو یکی از بهترین شخصیت های این داستان بود. فرض کن بچه ای و میخوای با دوستات بازی کنی ولی جامعه ای که توش زندگی میکنی از جمله پدر و مادرت بهت میگن این کار عادی نیست. فرض کن به خاطر طبیعتت جامعه قبولت نمیکنه. توگا هیمیکو هم عمق خوبی داشت هم رشد شخصیت خوبی.
دقیقا منم به همین فکر میکردم دکو و گراویتی دیگه شور خوب بودنو دراورده بودن. طرف زده یه شهرو نابود کرده(تومورا) یا اینکه چند نفرو به قتل رسونده(توگا) باز اینا درگیر دلسوزی اونا بودن. اخراش واقعا حالم داشت به هم میخورد از این قضیه ولی در کل ارزش یبار دیدنو داره
کاری با فندوم عجیبش ندارم ولی لذت بردم، میخکوب بودم تا آخر