نمایش متن دیدگاه (احتمال لو رفتن داستان)
فصل ٧ قسمت ١٢: موسیقیِ نورها و Acdc.
نویسنده؛ بیشتر داستاننویس؛ معلم، بیشتر نقد کمتر تدریس.
فصل ٧ قسمت ١٢: موسیقیِ نورها و Acdc.
قبلا ازین کارگردان هاست رو دیده بودم و خوب بود اون. این یکی هم خوب بود. تونسته بود از کلیشههای ژانر وحشت جدا شه یه کم و این قشنگش میکرد: هم اینکه نه صلیبی داریم توش نه کشیشی، هم اینکه با وجود ریتم سریعش، باز ما هم مچکاتهای خیلی نرمی داریم و نتیجهش شده یه تدوینِ تداومیِ خوب.
فصل ٢ قسمت ۵: راهنمایِ مختصری برای ایدهپردازی در داستان؛ یا: چگونه یک نویسنده میتواند ایده پیدا کند.
فصل ۶ قسمت ١١: چگونه کمتر از ده دقیقه داستانگویی کنیم، داستان را بسازیم، و همزمان با ساختار روایی کنایی، بازی با رویههای روایت و راوی-راویگری، و واریاسیون-مونتاژ ، جهان داستانیمان را غنیتر و حقیقتنماتر کنیم.
قسمت ٢٢ و ٢٣ فصل ۵ واقعاً قشنگ بودند و هستند.
فصل ۵ قسمت ٢١م، جزو قشنگترین قسمتهای تا اینجاش بوده برا من. بازیها، لحن بازیگران، کمدیش، داستانش، و خصوصا نمایش چند مواجهه و مسائل موجود در رابطه و عشق، به شکلهای مختلف، و جذاب. با موضوعاتِ بکر و خلاقانه.
یهکم هیجان داره فقط. اما هیجانِ خالی داستان نمیسازه به هیچ وجه. یه سری مثلا خون و خونریزی و خشونت، با جهان داستانییی که منطقش واقعاً لَنگ میزنه. باور نمیکنید میتونید ببینیدش...
دو قسمتش رو دیدم امروز. کمدی قشنگی داره. چه تو دیالوگهاش چه تو رفتار شخصیتها. در ردیف هایمیم و فرندز و بیگ بنگ و فلیبگ و ادولت میشه قرارش داد. با اینکه موضوعات هر کدوم فرق داره، و هم اینکه برخیشون سیتکاماَن، این سریال تونسته با خط داستانی واحدتر-متمرکزتر، با همون زمان سیتکام، کمدی عاشقانهاش رو پیش ببره؛ تا اینجایی که من دیدم البته.
خیلی بهتر از نسخهی آمریکاییش هستش. و خب نسخهی اولیه و اصلیش هم هست این. از همه لحاظ بهتر از اون یکی نسخهست گرچه بهنظرم همچنان زمان هردو نسخه میتونه کوتاهتر بشه باز. این یکی کمتر و نسخهی ٢٠٢۴ بیشترتر.
قسمت یک و دوش رو باهم دیدم امروز. جفتشون واقعا خوب بودن. اگه نمیدونید پستمدرن در سینما چطوری یا به چه شکلهایی نشون داده میشه، این فیلم یکی از مصداقهاشه. که توش پارودی و آیرونی به وفور وجود داره. البته بهتره که دستی تو فیلمبازی داشته باشید و بدونید داره چیها رو مسخره میکنه یا تقلید میکنه یا باهاشون جلو میره. مثلا تو قسمت یک از جیغ و ماتریکس، تو قسمت دو از جنگیرِ قدیمی و معروف. و خاصیتش اینه که خودش نه تنها هجو میکنه و مسخره میکنه کلیشهها رو، بلکه خودش هم یهجاهایی کلیشهها رو میکنه پایه و بِیسِ فرمی خودش: مثل صحنهها و اکتهای پایانی چه قسمت یک و چه قسمت دو. که عین به عین هماند.
نمیدونم فیلمِ Others رو دیدید یا نه. برا سال 2001 هستش و نیکول کیدمن بازی کرده توش. به نظر من ایرادی که اون فیلم داره، این فیلم هم داره. و اون اینه که حتی اگه تموم موارد داستان و فیلم رو لحاظ کنیم باز هم فیلم دیر شروع میشه. یک ساعت و ده دقیقه زمان برای شروع تعلیق و هیجان واقعا زمان زیادییه و این هم فیلم گیشهست و قرار نیست هنری باشه و حتی اگه میخواست هنری باشه هم باز یک ساعت و ده دقیقه نه اطلاعات خاصی میده به ما نه کار خاصی میکنه. نسخهی دانمارکی فیلم رو ندیدهم ولی امیدوارم اون بهتر ازین باشه. این، صرفاً برای یه بار دیدن اوکییه. اونم سرسری و برای سرگرمی.
نسبت به باقی فیلمهایی که در ژانر ترسناک طبقهبندی میشن این فیلم فیلم بهتری بود چون صرفاً یه فیلم ترسناک با نشونههای ژنریکِ ترس و وحشت نیست و از یه جایی به بعد از ترسناکبودن گذر میکنه و کل روایت رو از ژانر ترسناک به سوررئال میبَره و بهنظرم خود این امر یکی از نقطهقوتهای فیلمه. سوای اینکه همچنان مباحث راجع به فرازبانِ سینما و نگاهِ مخاطب رو دراماتیزه میکنه: فیلمی که صرفاً درباره ترس نیست اما گاهی هم ترسناک میشه و ذهنیت و روان مخاطب رو به چالش میکشه، همونطور که ذهنیت و روانِ اشخاص درون فیلم رو: تلفیق و ترکیب روایتِ درون فیلم با روایتِ بیرونیِ فیلم که برای مخاطب رخ میده.