Primetime
در سال 2006، مجری تلویزیون کریس هانسن به قصد دستگیری یک قاتل برنامه اجرا می‌کند و تاریخ را رقم می‌زند.
جزئیات و تماشا ←بیوگرافیجناییدرام
دانلود فیلم Close-Up 1990
کلوزآپ
8.2/10
20,183 رأی
97%(86 رأی)
حسین سبزیان، به‌دلیل شباهتش به محسن مخملباف خود را به خانوادهٔ آهن‌خواه به‌عنوان مخملباف معرفی می‌كند و به بهانهٔ ساختن فیلم به خانهٔ آن‌ها راه می‌یابد. آن‌ها گاهی صحنه‌های فیلم را، كه باید ساخته شود، تمرین هم می‌كنند...
از جمله معدود فیلم هاییِ که آدم رو واقعاً به اندیشیدن میاندازه از همون ابتدای فیلم عامل تعجبم این بود که خود افراد نقش خودشون رو دوباره در فیلم تکرار میکنند اما این بار آگاه از حضور شاهد(دوربین) فیلم تأکید میخواد بکنه بر «نقش هایی که انسان در طول زندگی برای خودش میسازه» که همه این لایه های نقش و ماسک رو در زندگی دارند اما اینجا برای سبزیان تا حدی عمیق تر بود و تا جایی پیش رفته بود که دروغ مخملباف بودن داشت به واقعیت روزمره اش تبدیل می‌شد! صرفاً به علت موقعیت اجتماعی حاصل از اون هویت فرضی و تفاوت در نحوه برخورد دیگران و مهم تر از همه «پذیرفته شدن» کیارستمی میخواست نشون بده تا کجا برای پذیرفته شدن و جلب رضایت دیگر افراد در جامعه میشه پیش رفت ، در واقع همه ما تا حدودی در زندگی روزمره امون این بازیگری و نقش رو داریم و در برخورد با آدم های مختلف هم نقش ها رو تغییر میدیم اما برای سبزیان بازی کردن و نقش به حدی عمیق شده بود که خودش مرز بین رویا و واقعیت اش رو فراموش کرده بود ( این توی نحوه فیلمبرداری هم به خوبی دیده میشه که مخاطب نمیتونه تشخیص بده کدوم سکانس ها فیلم و کدوم سکانس ها خود مستندِ!).
شاهکار کیارستمی فیلمی که مرز میان مستند و سینمای داستانی پیدا نیست و مخاطب باید کشف کنه چه اتفاقی داره میوفته کجا مستند و کجا داستانه و انقد خلاقانه رپایت شده که در هم تنیده شدن و تفکیک بین شون امکان پذیر نیست . یه امتیاز ویژه هم برای کسانی داره که علاقه مند به سینما هستند و لذت دیدن شو دوچندان می‌کنه
این فیلم عنوان سیزدهمین فیلم برتر تمام دوران به نقل از مجله معتبر Sight & Sound (که رتبه بندی فیلم از نظر منتقدین است) رو داره. افتخاری برای کشور عزیزمان ایران.
چقدر زیبا بود خدایا…. پایانش چقدر قشنگ بود همون سناریو که دوتا آدم سوار موتورن و یکیشون ازون یکی پول قرض میگیره:) دیالوگ‌های زیبایی هم داشت؛ تصویر برداریش چقدر جذاب و دلنشین بود.
یه برشی مستند گونه از زندگی دیالوگ ها فوق العاده بود واقعا خلاقیت تو امروز سینمای ایران مرده و امثال این فیلم اصلا دیگه نیستن