بریار، برامبل و ویک با موجود افسانهای نیان روبهرو میشوند و بهطور غیرمنتظرهای قدرتهای جادویی به دست میآورند. آنها وارد دنیایی اسرارآمیز به نام ایو سیتی میشوند؛ جایی که باید با نقشهای خطرناک مقابله کنند که میتواند هم دنیای انسانها و هم دنیای موجودات جادویی…
جزئیات و تماشا ←

برای وقت و نت خودتون ارزش قائل بشید و این چرتو پرت رو نبینین ، درست مثل اونیکی مستندش آشغال
حتما نگاه کنید
ممنون درخواست دادم گذاشتید
عالیه، فقط اونجاش که نشون میده تمام مزخرفات فمنیستی و برابری نژادی و جنسیتی برای دوره و پول گرفتنه. همشون با پول حاضر به حرف زدن و جلسه گذاشتن شدن
این ادعا که «اگه پول بگیرن پس کل موضوع مزخرفه» یه پرش منطقیه. بهش میگن fallacy. چون از این واقعیت که بعضی افراد برای سخنرانی یا مشاوره پول میگیرن، نتیجه میگیره که کل مفهوم برابری جنسیتی یا نژادی ساختگیه. این مثل اینه بگیم چون پزشک برای درمان پول میگیره، پس بیماری دروغه. دنیا اینقدر ساده و دوخطی نیست. بله، فعالان اجتماعی، مشاوران تنوع، پژوهشگرها، و حتی منتقدها برای وقت و تخصصشون پول میگیرن. این اسمش بازاره. توی سرمایهداری تقریباً همهچیز وارد چرخهی پول میشه. این خودش بهتنهایی نه اثبات صداقته، نه اثبات دروغ بودن. آیا بعضی جریانهای اجتماعی تبدیل به صنعت میشن؟ قطعاً. “صنعت تنوع”، “صنعت انگیزشی”، “صنعت خودیاری” — همهشون نمونه دارن. وقتی یک ایده وارد ساختار اقتصادی میشه، انگیزههای مالی هم وارد بازی میشن. این به معنی این نیست که ریشهی مسئله وجود نداره. فقط یعنی انسانها وقتی بو پول میاد، دورش جمع میشن. ما همینیم؛ میمونهای پیچیدهی عاشق اسکناس. برابری نژادی و جنسیتی یه بحث فلسفی و تاریخی عمیقه. از زمان Mary Wollstonecraft تا جنبشهای حقوق مدنی با آدمهایی مثل Martin Luther King Jr.، قبل از اینکه این چیزا «کارگاه پولی» بشن، مردم بابتش زندان رفتن، کشته شدن، شغل از دست دادن. اون دورهها خبری از ورکشاپ ۵ میلیون تومنی نبود. مستند همیشه «واقعیت خام» نیست. انتخاب نما، برش، ترتیب دیالوگها… همه روایت میسازن. دوربین هم مثل آینه نیست، بیشتر شبیه نویسندهست. دنیا فقط سیاه سفید نیست. و کسی که از یک نمونه نتیجه کلی میگیره، معمولاً بیشتر دنبال تأیید باور قبلیشه.
خب فیلم از نقطه نظر کسیه که مخالف این دیدگاها و چپ هاست، مشخقا اینطوری نشونشون میده.
تشکر
قربانت